خدايا...هدايتم كن...زيرا مي دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.

خدايا...هدايتم كن...كه ظلم نكنم...زيرا مي دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است. خدايا...ارشادم كن كه بي انصافي نكنم...زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.

خدايا...راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم...كه بي احترامي به يك انسان ،
همانا كفر خداي بزرگ است.

خدايا...مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده...تا حقايق وجود را ببينم
و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.

خدايا...پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه گرساز...
تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند.

خدايا...من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل توفان ها هستم، ...
به من ديده هاي عبرت بين ده...تا ناچيزي خود را ببينم...
و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم.

خدايا...دلم از ظلم و ستم گرفته است...

تو را به عدالتت سوگند مي دهم كه مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهي...
كه جاذبه هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.

خدايا...مي خواهم فقيري بي نياز باشم...
خدايا...خوش دارم گمنام و تنها باشم تا در غوغاي كشمكشهاي پوچ مدفون نشوم

خدايا...دردمندم، روحم از شدت درد مي سوزد...
قلبم مي جوشد، احساسم شعله مي كشد...
بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي زند...

تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش...
خدايا...به سوي تو مي آيم...

از عالم و عالميان مي گريزم...
تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.

دکتر مصطفي چمران